Crkva Svetog arhangela Mihaila
Mesto: Balinac
Godina izgradnje: 1892. godina
Crkva Sv. arhađela Mihaila nalazila se u selu Balinac, udaljenom dvadesetak kilometara od Knjaževca.
Podignuta je 1892. godine trudom meštana sela Balinca, a troškom jereja Ignjata Popovića rodom iz ovog sela, uz blagoslov episkopa timočkog Melentija, a za vreme vlade kralja Aleksandra Obrenovića.
Osvećenje je izvršeno maja 1896. godine o čemu svedoči zapis na krstu od kamena koji se nalazio severoistočno od oltarske pregrade. Smatra se da je crkva bila podignuta na mestu starijeg sakralnog objekta, na kojem je 1842. godine podignut zavetni krst posvećen Svetom arhanđelu Mihailu.
Crkva se u potpunosti srušila pre nekoliko godina.
Sa suprotne strane od ulaza nalazio se zvonik od lake drvene konstrukcije pod krovom na četiri vode pokrivenim ćeramidom. Zvono je bilo poklon Rafajla Prvulovića, predsednika crkvene opštine i njegove žene iz 1935. godine. Izrađeno je u zvonolivnici inž. P. Jovanovića u Novom Sadu.
Zbog dotrajalosti noseće konstrukcije zvono je palo sa zvonare, a ubrzo nakon toga je preneto u prostorije knjaževačke crkvene opštine.
Sa severozapadne strane crkve nalazi se nekoliko svešteničkih grobova, među kojima je i grob sveštenika Ignjata Popovića, kao i grobovi članova njihovih porodica.
Galerija
Arhitektura
Crkva se nalazila na uzdignutom platou u blizini stare seoske škole i mesne kancelarije. Bila je izgrađena u tehnici bondruka, kombinacijom drvenih konstruktivnih greda, prepleta i blata, omalterisana i obojena u belo.
Osnova crkve bila je u obliku trikonhosa sa prostranom apsidom na istoku i dve manje bočne konhe – pevnice. Širok i prostran brod crkve bio je zasveden poluobličastim svodom. Hram se urušio zbog neodržavanja krova, što je dovelo do postepenog i na kraju potpunog propadanja oltarskog i pevničkog prostora, i nešto kasnije potpunog urušavanja krovne konstrukcije i zidova.
Na zapadnoj fasadi, iznad jednostavnih vrata nalazila se pravougaona niša sa ikonom patrona hrama na limu. Iznad nje su se razaznavali fragmenti kružnog, obojenog polja imitacije kružnog prozorskog otvora – rozete. Crkva je na bočnim zidovima broda kao i na konhama imala po jedan prozorski otvor. Prema crvenim i mrkim bojenim tragovima moglo se zaključiti da je crkva imala bojene dekorativne trake koje su pratile arhitektonski sklop i otvore na crkvi. Na severnoj strani postojao još jedan ulaz u crkvu. Obzirom na vreme nastanka i tehniku gradnje može se reći da je ovo bila veo prostrana i velika crkva. Temelji crkve imali su dužinu su 13, a širinu 5,4 metara.
Ikonostas je bio veoma jednostavan, izrađen od drveta i napravljen od širokih sivo mramorisanih dasaka. Najverovatnije da je istovremeno sa ikonostasom, iz iste radionice naručen i ostatak mobilijara, jer je su istovetno dekorisani. Na ikonostasu je, sve do urušavanja crkve bilo tek nekoliko sačuvanih ikona na limu, a sve su bile priložnički darovi pojedinaca. Smatra se da je bio izrađen početkom 20. veka.
U najnižoj zoni nalazila se ikona Svetog Nikole (uramljena serigrafija), prilog braće Božina i Save A. Brankovića iz 1931. godine, kao i uramljena ikona Svetog velikomučenika Georgija na limu. Na Carskim dverima nalazila se predstava Blagovesti, priložnički dar porodice Rake Nikolića iz 1908. godine. Iznad mesta na kojem je trebalo da stoji prestona ikona Bogorodice nalazila se mala ikona Krštenja Hristovog, a sa suprotne strane Preobraženja, prilozi Dimitrija Prvulovića iz 1910. godine.
U najvišoj zoni centralnu poziciju zauzimala je ikona Svete Trojice iznad koje se nalazilo Raspeće sa predstavama Bogorodice i Svetog Jovana Bogoslova.
Na osnovu tragova crvenkasto bojenog sloja moglo se zaključiti da je crkva bila živopisana tridesetih godina 20. veka. Na severnoj i južnoj strani crkve nalazile su se dve fresko ikone, dopojasne predstave Svetog Pantelejmona i Svete Paraskeve urađene u fresko tehnici.
